“ভাঁহি থকা স্বৰ্গ: মাজুলী, বিশ্বৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ নদী দ্বীপ”

মাজুলী ভাৰতৰ অসমৰ ব্রহ্মপুত্ৰ নদীৰ মাজভাগত অৱস্থিত আৰু লোকসকলে ইয়াক বিশ্বৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ নদী দ্বীপ বুলি জানে। ই বিশাল—৩৫০ বৰ্গ কিলোমিটাৰতকৈও ডাঙৰ—আৰু সত্য কথা, মাজুলী কেৱল প্ৰাকৃতিক আশ্চৰ্য্য নহয়। এই স্থানখন অসমৰ গভীৰ সাংস্কৃতিক মূলৰ সৈতে জড়িত। চাৰিওফালে দেখা পোৱা যায় অসীম সেউজীয়া খেতি, শান্ত পানীৰ সুঁতি, আৰু নিৰৱ গাঁও। সকলোবোৰ ঠাই শান্ত মনে হলেও, ইয়াত এক বিশেষ জীৱনশক্তিও অনুভৱ কৰিব পৰা যায়। নদীৰ নিক্ষেপিত মাটিৰে নিৰ্মিত হোৱা এই দ্বীপত শতাধিক বছৰ ধৰি মানুহ বাস কৰি আহিছে, খেতি-বাৰী কৰি আহিছে, আৰু নিজৰ জীৱন নিৰ্মাণ কৰি আহিছে।

মাজুলী কেৱল সৌন্দৰ্য্যৰ বাবে নহয়। ই অসমৰ ইতিহাস আৰু আত্মাৰ সৈতে গভীৰভাৱে জড়িত। ১৫ আৰু ১৬শ শতিকাত, শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ—এজন সাধু আৰু সমাজ সংস্কারক—ইয়াত নৱ-ভৈষ্ণৱী আন্দোলন আৰম্ভ কৰে। তেওঁ আৰু তেওঁৰ অনুসৰীয়ে সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, যি আজিও অসমৰ সংগীত, নৃত্য, নাটক আৰু কলা সংৰক্ষণ কৰি ৰাখিছে। তাৰ বাবে মাজুলী অঞ্চলটোৰ সাংস্কৃতিক হৃদস্পন্দনৰ দৰে হৈ পৰিছে। দ্বীপখন উৎসৱ আৰু ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানৰে ভৰপূৰ, যি স্থানীয় ৰাইজৰ লগতে পৰ্যটককো আকৰ্ষণ কৰে আৰু অসমৰ পৰম্পৰা ৰক্ষা কৰে।

ইয়াৰ প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশো অপূৰ্ব। মাটিখন উৰ্বৰ, সেয়া খেতি-বাৰী, বিশেষকৈ ধান,ৰ বাবে উপযুক্ত। ব্রহ্মপুত্ৰৰ বানৰ ফলত ভূমি গঠিত হৈছে—কেতিয়াবা উপকাৰ হয়, মাটিত উপাদান যোগ হয়, কিন্তু সেয়া সমস্যাো আনে, যেনে ভূমি ক্ষয় আৰু গাঁও স্থানান্তৰ। মাজুলী জীৱবৈচিত্ৰ্যৰ ভাণ্ডাৰ—উদ্ভিদ, জন্তু, আৰু শীতৰ সময়ত অহা প্ৰৱাসী চৰাইৰ দল। চৰাই প্ৰেমী আৰু প্ৰকৃতি প্ৰেমীসকল ইয়াৰ সৌন্দৰ্য্যৰ প্ৰশংসা নকৰি থাকিব নোৱাৰে। ভূমি আৰু পানীৰ মিলনে সৃষ্টি কৰা অৱস্থানসমূহ জীৱনৰ ভৰা জলাশয় সৃষ্টি কৰে আৰু পৰিৱেশৰ সমতা ৰক্ষা কৰে।

যিকোনো গাঁও ঘুৰি চাই, মাজুলী যেন এক জীৱন্ত সংগ্ৰহালয়। সত্ৰসমূহে সত্ত্ৰীয়া নৃত্য শিকায়, পুৰণা বাদ্যযন্ত্ৰ ৰক্ষা কৰে, আৰু প্ৰাচীন গ্ৰন্থ সংৰক্ষণ কৰে। স্থানীয় হস্তশিল্প—মাটিৰ তৈয়াৰ সামগ্ৰী, বুটিয়াৰ, আৰু পৰম্পৰাগত নৃত্যৰ বাবে মুখোণাকলা—ভাৰত জুৰি জনপ্ৰিয়। প্ৰতিটো গাঁৱৰ নিজৰ স্বতন্ত্ৰতা, উৎসৱ, আৰু কাৰ্যপদ্ধতি আছে। ইয়াৰ ৰাইজ শক্তিশালী আৰু তেওঁলোকৰ সংস্কৃতি গভীৰ।

কিন্তু মাজুলী সম্পূর্ণ সমস্যা-বিহীন নহয়। ব্রহ্মপুত্ৰে দ্বীপখনৰ ধাৰ ক্ষয় কৰি আছে, ঘৰ-বাৰী আৰু খেতি ক্ষেত্ৰক বিপদত পেলাইছে। মাজুলীৰ কিছুমান অংশ অদৃশ্য হোৱাৰ আশঙ্কা আছে। তথাপি মানুহে প্ৰতিবাদ কৰিছে। চৰকাৰ আৰু স্থানীয় সংগঠনসমূহে বাঁহিৰ, বৃক্ষ ৰোপণ, আৰু পৰিৱেশ-বান্ধৱ পৰ্যটনৰ ব্যৱস্থা কৰি দ্বীপখনৰ ৰক্ষা আৰু বিকাশৰ বাবে চেষ্টা কৰি আছে।

মাজুলী কেৱল বিশ্বৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ নদী দ্বীপ নহয়। ই সাংস্কৃতিক, আধ্যাত্মিক আৰু পৰিৱেশগত ধনৰূপ। নৱ-ভৈষ্ণৱী আন্দোলন, বনাঞ্চল, পৰম্পৰাগত হস্তশিল্প—এই সকলোবোৰে দেখুৱাই যে কিদৰে প্ৰকৃতি আৰু মানুহৰ আত্মাই একেলগে মিলি উদ্ভৱ কৰে। সৰ্বদিশৰ পৰ্যটক, গৱেষক, আৰু আধ্যাত্মিক অনুসন্ধানকাৰীয়ে ইয়াক অন্বেষণ কৰে। মাজুলী হৈছে জীৱনশক্তি, পৰম্পৰা, আৰু ব্রহ্মপুত্ৰে প্ৰতিদিনেই গঢ়ি তোলা প্ৰকৃতিৰ অপূৰ্ব সৌন্দৰ্য্যৰ প্ৰতীক।